جائي ديگر

جائی دیگر

با جمعیتی 70 میلیونی و خیابون­های باریک که به تمیزی ایران نیست، ولی توش قانون هست.
صدای بوق ماشین نمی شنوی به جز صدای تردد ماشین­ها.
هر لباسی که دوست داری می پوشی،
روسری سرت نیست، موهات آفتاب می گیره و روشنائی میبین͵.
دامن بدون جوراب می پوشی
کسی بهت نگاه نمی کنه و متلکی نمی شنوی
ماشینی جلو پات نمی ایسته و بوق نمی زنه. نصف شب هم برای بیرون بودن امنیت داری.
می تونی با دوست پسرت راحت بری بیرون و خوش بگذرونی، گشت ارشادی هم نیست که به راه راست هدایتت کنه.
با تمام آزادی هائی که اونجا هست و استفاده می کنی، با افسوس آه می کشی و میگی:
چرا مملکت خودم آزادی و قانون نداره، مگه سرزمین من چی کم داره.
و وقت برگشت به وطن، با خودت می گی: دوباره اونجا.